Jaipur jest nie tylko stolicą Radżastanu, ale też jednym z najczęściej odwiedzanych miast Indii – wraz z Agrą i Delhi tworzą tzw. „Złoty Trójkąt” (najbardziej turystyczny zakątek kraju). Historia Jaipuru sięga XVIII wieku, kiedy to do nowo wybudowanego miasta przeniesiono stolicę państwa Mogołów. W tym czasie władzę sprawował Jai Singh II, od którego imienia Jaipur wziął swoją nazwę. W przeciwieństwie do większości metropolii posiada on regularną, podzieloną na kwartały zabudowę.

Główna, historyczna część Jaipuru nazywana jest „Różowym Miastem” („Pink City”). Jest to związane z kolorem fasad budynków w obrębie całej dzielnicy – niemal wszystkie pokryte są różowym piaskowcem. Podaje się, że prawdopodobnie w 1876 roku, przed planowaną wizytą w mieście księcia Walii (znanego później jako król Edward VII), władze Jaipuru nakazały pomalować fasady wszystkich budynków na różowo. W tradycji hinduskiej jest to kolor gościnności, więc w ten sposób chciano uhonorować przybycie księcia do miasta.

Największą atrakcją w Jaipurze jest niewątpliwie Pałac Wiatrów (Hawa Mahal), a właściwie jego ogromna fasada, przylegająca do kompleksu Pałacu Miejskiego. Wzniesiono go w XVII wieku, na rozkaz maharadży Pratapa Singha (wnuka założyciela miasta). Zbudowany z czerwonego piaskowca miał swoją konstrukcją przypominać koronę Kriszny. W całej fasadzie znajdują się 953 malutkie okienka – wraz z licznymi korytarzami oraz przewiewnymi komnatami stwarzają wrażenie schładzania budowli.

Pałac wzniesiono w okresie, gdy restrykcyjnie przestrzegano praktyk purdah, która zakazywała publicznej obserwacji kobiet – te wyżej urodzone skazane były na areszt domowy, musiały izolować się od obcych, zakrywać twarz i nie mogły brać udziału w życiu publicznym. Tak więc liczne żony, nałożnice i konkubiny władcy mieszkały w pałacu wraz z damami dworu, pławiąc się w luksusach. Nie brakowało im niczego, prócz wolności. Specjalnie dla nich maharadża wybudował Hawa Mahal, który był dla nich niejako oknem na świat. Dzięki setkom maleńkich otworów mogły obserwować życie uliczne – kolorowe stragany i święte procesje, dzieci bawiące się w okolicach pałacu i żebraków siedzących na rogach ulic, słowem – mogły brać udział w życiu miasta, nie opuszczając swojej złotej klatki i nie pokazując twarzy obcym.

Kolejna atrakcja, Pałac Miejski (City Palace), jest kompleksem budynków, dziedzińców i ogrodów, a jego początki sięgają XVIII wieku. Do dziś funkcjonuje jako rezydencja maharadży, a część pomieszczeń przeznaczono na muzeum pałacowe. Na jednym z dziedzińców można podziwiać dwie ogromne kadzie, w których maharadża Madha Singh podczas podróży do Londynu na koronację króla Edwarda VII przewoził dla siebie świętą wodę z Gangesu.

Wśród innych miejsc wartych zobaczenia jest też obserwatorium astronomiczne Jantar Mantar z XVIII wieku, w którym zgromadzono liczne zegary słoneczne oraz instrumenty do obserwowania ruchu gwiazd oraz wyznaczania pozycji słońca.

INFORMACJE PRAKTYCZNE:

  • do Jaipuru najprościej dostać się pociągiem. Szlak kolejowy łączy miasto m. in. z Ajmer, Delhi i Agrą;
  • po mieście najsprawniej jest poruszać się motorikszami;
  • koszt objazdowej wyprawy motorikszą po najważniejszych atrakcjach miasta to 300-400 rupii.