Najsłynniejsze i jedno z najczęściej zwiedzanych muzeów na świecie mieści się w byłym pałacu królewskim w Paryżu (Palais du Louvre). W kompleksie budynków umieszczono zbiory liczące ok. 300 tysięcy dzieł sztuki, od czasów starożytnych do połowy XIX wieku, wystawione w obszernych salach, galeriach i byłych komnatach królewskich.

Krótka historia

Budowę Luwru rozpoczęto w 1190 roku, z rozkazu króla Filipa II Augusta, który chciał postawić w tym miejscu twierdzę warowną – sama nazwa „Luwr” wywodzi się prawdopodobnie od saksońskiego słowa leovar, które oznacza „twierdzę”. Dopiero w XIV wieku budowla stała się siedzibą królewską.

Generalną przebudowę przeprowadzono w XVI wieku, kiedy to fasada nabrała cech włoskiego renesansu (łamane dachy, zróżnicowany kształt okien w każdej kondygnacji, bogate zdobnictwo). Rozbudowę kontynuowali władcy z dynastii Burbonów, jednak za czasów Ludwika XIV pałac stracił na znaczeniu, po przeniesieniu siedziby władcy do Wersalu.

Galeria rzeźby

Ekspozycje w salach królewskich

Pierwsze zbiory dzieł sztuki zaczął gromadzić tu Franciszek I (w XVI wieku), które były sukcesywnie wzbogacane przez kolejnych Ludwików, natomiast w czasie rewolucji francuskiej Zgromadzenie Narodowe wydało dekret o przekształceniu pałacu w muzeum. Trafiały tam dzieła ocalałe z niszczonych kościołów i klasztorów. Pierwszym dyrektorem został Dominique Denon, który w 1803 r. zamienił całą kolekcję w Muzeum Napoleona.

Cesarz przyczynił się do znacznego powiększenia zasobów muzeum, rabując co cenniejsze dzieła z podbitych przez siebie krajów. Wkrótce Luwr został największą kolekcją sztuki światowej, choć po upadku Napoleona część zrabowanych dzieł wróciła do poprzednich właścicieli.

W XIX i XX wieku przekazywano do Luwru wiele zbiorów prywatnych, miejskich i państwowych. W 1981 roku ówczesny prezydent Francji, François Mitterand, stworzył inicjatywę Wielkiego Luwru, dzięki czemu powstały tu kolejne przestrzenie ekspozycyjne.

Wnętrze Luwru

Jedna z rzeźb

Plan muzeum

Rozległy plac przed budynkiem nosi imię Napoleona, a pierwszym elementem, który rzuca się w oczy, jest wielka szklana piramida, która stanowi wejście główne na teren muzeum (była ona najbardziej efektowną inwestycją ostatniej wielkiej przebudowy). Nieco na prawo wznosi się pomnik konny „Króla Słońce” – Ludwika XIV. Obecny wygląd placu i wejścia jest efektem przebudowy Luwru w latach 80. i 90. XX wieku, po której zaczęto nazywać go Le Grand Louvre (Wielki Luwr).

Galeria z Nike z Samotraki

Mozaika antyczna

Pałac podzielono na trzy skrzydła, które otaczają dziedziniec Napoleona. Bezsprzecznie najważniejszym z nich jest skrzydło Denon (od nazwiska pierwszego dyrektora), z którego przechodzi się bezpośrednio do skrzydła Sully i dalej do skrzydła Richelieu, włączonego do muzeum dopiero w czasie ostatniej przebudowy. Wspomniane trzy części ułożone są w kształcie litery „A”.

Liczne kolekcje podzielono na osiem działów: sztuki starożytne (Bliski Wschód, islam, Egipt, Grecja i Rzym), rzemiosło artystyczne, rzeźba, malarstwo i grafika.

Sale Luwru

Śmierć Marata

Zwiedzanie

Naszą przygodę rozpoczynamy w podziemiach szklanej piramidy, w których usytuowano kasy, punkt informacji z mapami, toalety, szatnię, sklep i mnóstwo miejsca, żeby przez chwilę ogarnąć się, w którą stronę pójść i co wybrać.

Przy informacji turystycznej warto zaopatrzyć się w bezpłatny plan muzeum i rozmieszczenie kolekcji.

Bogate wykończenia sal

Podczas jednego pobytu w Luwrze nie sposób jest zobaczyć wszystkiego, dlatego przy pierwszej wizycie warto skupić się na najważniejszych dziełach, po drodze zapoznając się z niektórymi innymi. Ułatwią nam to tabliczki stojące u wejścia do poszczególnych sal, wskazujące kierunek do najbardziej obleganych eksponatów. Najwięcej z nich znajdziemy w skrzydle Denon i od niego też rozpoczniemy nasze zwiedzanie.

Na parterze idziemy do działu rzeźby greckiej, rzymskiej i etruskiej, w której umieszczono Wenus z Milo, znaną, marmurową rzeźbę z okresu hellenistycznego (130-100 r. p. n. e.).

Wenus z Milo

Niedaleko, w sali rzeźby renesansowej, naszą uwagę zwracają dzieła Michała Anioła – „Jeniec zbuntowany” i „Jeniec umierający” z lat 1513-1520.

W tym samym pomieszczeniu, na drugim końcu ustawiono „Pocałunek Amora i Psyche” Antonia Canovy (1787).

Jeniec umierający

Pocałunek Amora i Psyche

Dział rzeźby antycznej

Stąd tablice wskazują nam drogę na I piętro, do Mony Lisy, zwanej też Giocondą.

Wielka Galeria

Grande Galerie (Wielka Galeria) mieści w sobie dział malarstwa włoskiego, z obrazami takich artystów, jak Botticelli, Tycjan („Wiejski koncert”), czy Caravaggio („Zaśnięcie Matki Boskiej”, „Wróżka”).

W środku Wielkiej Galerii dojdziemy do dali nr 6, zwanej Salle des Etats. Właśnie tu, za pancerną szybą, przetrzymywany jest najsłynniejszy obraz świata – „Mona Lisa Gioconda” Leonarda da Vinci. Namalowany został w latach 1503-1507 farbami olejnymi na topolowej desce. Przedstawia 25-letnią Lisę Gherardini, żonę handlarza jedwabiem. Obraz otoczono barierkami, które na odległość kilku metrów odgraniczają go od tłumu turystów. Aby podejść bliżej, musimy ustawić się w kolejce, zazwyczaj na kilkanaście minut. W sali prezentowane jest także jedno z największych malowideł w muzeum – „Gody w Kanie Galilejskiej” Pada Coliani.

Tej pani nie trzeba chyba przedstawiać

W kolejnych salach zawieszono wielkoformatowe dzieła malarstwa francuskiego, w tym słynną „Tratwę Meduzy” Theodora Gericaulta, przedstawiającą dramatyczną walkę o życie kilkunastu rozbitków fregaty „Meduza”. Tuż obok zobaczymy scenę ukazaną przez Eugène Delacroix – „Wolność prowadząca lud na barykady”.

Tratwa Meduzy

Wolność prowadząca lud na barykady

W wysokim holu, na połączeniu dwóch kondygnacji, stworzono miejsce do eksponowania jednego z najbardziej znanych dzieł – grecką rzeźbę „Nike z Samotraki” (190 r. p. n. e.). Figura prawdopodobnie  zdobiła niegdyś dziób okrętu, a znaleziono ją w 1863 roku na wyspie Samotraka, na Morzu Egejskim.

Nike z Samotraki

Na prawo od posągu wkraczamy do Galerii Apollona, której całe sklepienie zdobione jest obrazami i złoceniami, a w której prezentowane są eksponaty sztuki użytkowej, w tym klejnoty i biżuteria królewska.

Galeria Apollona

Także galeria

Przemieszczamy się do skrzydła Sully, które obejmuje najstarsze zachowane zabudowania pałacu skupione wokół Cour Carree – dziedzińca wewnętrznego. Stąd przechodzimy na drugą stronę Luwru – do skrzydła Richelieu.

Apartamenty cesarskie

Najczęściej odwiedzanymi salami w tej części są apartamenty cesarskie, usytuowane na I piętrze. Szczególne wrażenie wywarł na nas Wielki Salon (Le Grand Salon) z ogromnym, kryształowym żyrandolem. Tu odbywały się przyjęcia oraz spotkania towarzyskie, a tuż obok urządzono jadalnię z długim stołem i zdobionym bufetem.

Le Grand Salon

Jadalnia cesarska

Gdy zejdziemy na poziom 0 skrzydła Richelieu, znajdziemy sale sztuki Bliskiego Wschodu, gdzie wśród eksponatów umieszczono odkrytą w 1901 r. stelę z kodeksem Hammurabiego – najcenniejszy zabytek historii prawa babilońskiego.

Kodeks Hammurabiego

Wyryte w kamieniu prawa

Informacje praktyczne

  • Szczegółową mapę muzeum znajdziecie tutaj
  • Aktualne godziny otwarcia sprawdźcie na stronie internetowej muzeum (link) – zwracamy uwagę na fakt, że we wtorki muzeum jest w ogóle zamknięte, a w środy i piątki otwarte aż do 21.45
  • Każda pierwsza sobota miesiąca w godz. 18:00-21:45 oraz 14 lipca (święto narodowe) – wstęp darmowy
  • Cena biletu: 17€ (zakupiony online), 15€ (zakupiony w kasie muzeum)

Galeria rzeźby

Luwr nocą