Florencja nie jest wypełniona dziełami sztuki.

Florencja to dzieło sztuki samo w sobie, przesiąknięta duchem niezliczonych malarzy, rzeźbiarzy i architektów. Tutaj pracowali między innymi Leonardo da Vinci i Galileusz, tu tworzyli Michał Anioł, Botticelli i Giotto.

W żadnym innym mieście nie znajdziemy tak wielu zabytków architektonicznych z czasów renesansu, ani tylu światowej sławy dzieł z tej epoki, które skrywają się we wnętrzach niezliczonych muzeów i galerii.

Zwiedzanie miasta

Florencji nie można zwiedzać pieszo. Ją po prostu trzeba zwiedzać pieszo (wszędzie jest stosunkowo blisko). Co więcej, nie sposób tego robić „z punktu do punktu”, bo na prawie każdym kroku odkrywamy kolejne wejścia do ukrytych w murach kościołów, placyków i galerii.

Wydaje się, że można tu spędzić całe tygodnie, a i tak nie zobaczyć wszystkiego, co warte jest zobaczenia. Miastu trzeba poświęcić co najmniej 2-3 dni, aby poczuć jego klimat i zobaczyć choćby główne atrakcje miasta.

Co zobaczyć we Florencji – plan zwiedzania na 2 dni

Dzień I

Po wyjściu z dworca kolejowego pierwszą, charakterystyczną budowlą, którą zobaczycie, będzie kościół Santa Maria Novella. Zostawmy sobie jednak zwiedzanie świątyni na później i rozpocznijmy od najważniejszego zabytku w mieście, do którego zaprowadzi nas Via Panzani, przechodząca dalej w Via de’ Cerretani. Ta z kolei wpada prosto na Piazza del Duomo.

Piazza del Duomo

Duomo – katedra Santa Maria del Fiore

Kolorowa fasada katedry w połączeniu z kopułą pokrytą czerwoną dachówką to najsłynniejszy z symboli Florencji. Niegdyś była ona największą katedrą na świecie (dziś zajmuje 4. miejsce) i nadal pozostaje najwyższą budowlą w mieście (wysokość 107 metrów).

Prace nad budową świątyni rozpoczęto w 1296 roku i trwały one niemal półtora wieku.

Potężny gmach z zielono-biało-różowego marmuru, w otoczeniu wysokiej dzwonnicy oraz baptysterium, robi naprawdę ogromne wrażenie, chociaż sam plac wokół katedry jest stosunkowo nieduży i trudno jest znaleźć miejsce, z którego można objąć całość wzrokiem.

Fasada katedry

Dzisiejsza, neogotycka fasada z XIX wieku zastąpiła wcześniejszą, XIV-wieczną. Kolorowy marmur ułożony został w geometryczne wzory, które pokrywają całą elewację. Dodatkową ozdobę stanowią liczne, marmurowe rzeźby przedstawiające Matkę Boską oraz postacie świętych.

Najstarszą częścią jest nawa południowa z gotyckim portalem – Porta dei Canonici (Portal Kanoników) z XIV wieku (tędy wchodzi się na kopułę katedry).

Porta dei Canonici

Wejście główne

Wygląd zewnętrzny świątyni rozbudza apetyt na więcej wspaniałości, tymczasem wnętrze wydaje się być nieco… rozczarowujące. Ogromna przestrzeń jest w zasadzie pusta, gdyż w ciągu wieków usunięto bogate wyposażenie (część do dziś można zobaczyć w Museo dell’Opera del Duomo). Schody obok głównego wejścia prowadzą do krypty, w której archeolodzy odkryli pozostałości dawnego kościoła z V wieku.

Nawa główna Santa Maria del Fiore

Kopuła wieńcząca katedrę, autorstwa Brunelleschiego, uważana jest za jedno z najwspanialszych dzieł architektonicznych renesansu. Geniusz techniczny można w pełni ocenić dopiero podczas wspinaczki na kopułę, przeciskając się między dwiema powłokami konstrukcji.

W drodze na szczyt czeka nas przystanek u samej podstawy kopuły, gdzie z bliska możemy zobaczyć dokładnie fresk z XVI wieku pokrywający jej wnętrze, przedstawiający „Sąd Ostateczny”. Miał być on florencką odpowiedzią na freski Michała Anioła w Rzymie.

Z galerii pod latarnią kopuły mamy jeden z najpiękniejszych widoków na Florencję.

Wnętrze kopuły

Sąd Ostateczny

Wędrówka ciasnymi przejściami na szczyt kopuły

  • Wejście do katedry jest całkowicie bezpłatne, jednak jeszcze przed otwarciem zaczyna się ustawiać do niego kolejka, ciągnąca się wzdłuż murów katedry. W sezonie oczekiwanie na wejście może nam zająć nawet 1 godzinę.
  • W katedrze obowiązuje właściwy ubiór – osoby ze zbyt krótkimi spodniami/spódniczkami oraz odkrytymi ramionami mogą zostać cofnięte przez ochronę katedry.
  • Wejście na kopułę jest płatne i lepiej kupić bilet z wyprzedzeniem, szczególnie w czasie sezonu turystycznego. Kasy znajdują się na południowym oraz wschodnim krańcu placu (przy wejściu do muzeum). Bilety można zakupić również online.

Widok z kopuły

Taras na kopule

Dzwonnica (Campanile)

Budowę 85-metrowej dzwonnicy zapoczątkował w 1334 roku Giotto. Dolną część jej gotyckiej elewacji ozdobiono scenami stworzenia człowieka, zaś górną pokrywają prace ukazujące planety, sztuki artystyczne oraz siedem sakramentów.

Po 414 stopniach można się wdrapać na szczyt, z którego rozpościera się widok na miasto.

Campanila

Baptysterium (Battistero di San Giovanni)

Baptysterium św. Jana to ośmioboczna budowla z XI wieku. Tak samo jak katedra i dzwonnica obłożona została blokami kolorowego marmuru. Za jej najcenniejszy element uważa się troje drzwi ozdobionych płaskorzeźbami ukazującymi dzieje człowieka i jego zbawienia.

Drzwi wschodnie to replika oryginalnego, pozłacanego zabytku z brązu, nazywanego Drzwiami Raju, który zawiera sceny ze Starego Testamentu.

Drzwi południowe z 1330 roku przedstawiają sceny z życia Jana Chrzciciela oraz alegorie cnót, a północne (z 1401 r.) – Nowy Testament, Ewangelistów oraz Doktorów Kościoła.

Aktualne godziny otwarcia wszystkich zabytków na Piazza del Duomo oraz możliwość zakupu biletów on-line znajdziecie na tej stronie.

Drzwi południowe

Muzeum dell’Opera del Duomo (Grande Museo del Duomo)

Na wschodnim krańcu Piazza del Duomo znajdziemy wejście do muzeum, które prezentuje sztukę sakralną wystroju wszystkich trzech budowli – katedry, dzwonnicy i baptysterium.

Główny hol to tzw. Sala Pierwszej Fasady z rekonstrukcją pierwotnej fasady katedry w rozmiarze naturalnym. Najcenniejszym zabytkiem jest oryginał pozłacanych, brązowych drzwi baptysterium – Drzwi Raju.

Z Piazza del Duomo wychodzimy w kierunku południowym przez Via dei Calzaiuoli, z której skręcamy w Via degli Speziali. Ta z kolei prowadzi na…

Piazza della Repubblica

Niegdyś w tym miejscu znajdowało się rzymskie forum – serce miasta. Targowisko funkcjonowało tu aż do lat 80. XIX wieku, kiedy władze miejskie postanowiły je zlikwidować (razem ze starą dzielnicą żydowską).

Obecnie na placu wznosi się Kolumna Obfitości, która wyznacza środek Florencji, oraz łuk triumfalny Arcone, inspirowany architekturą renesansową. Na Piazza della Repubblica odbywają się różnego rodzaje spektakle oraz imprezy artystyczne, czynna jest także kolorowa karuzela, Carousel Antica Giostra Toscana.

Piazza della Repubblica

Udajemy się dalej na południe, przez Via Calimala, dalej skręcamy w lewo, w Via Orsanmichele, która ciągnie się wzdłuż muru…

Chiesa Orsanmichele (kościół San Michele in Orto)

Pierwszą loggię w tym miejscu wybudowano w 1250 roku. Wcześniej było to miejsce handlu zbożem, które w XIV wieku przebudowano na kościół. Na jego zewnętrznych ścianach, pomiędzy łukami arkad, umieszczono nisze z posągami świętych, fundowanymi przez gildie rzemieślnicze.

Wnętrze, podzielone na dwie nawy, skrywa ołtarz z gotyckim tabernakulum z XIV wieku, z obrazem Madonny z Dzieciątkiem.

  • Wstęp bezpłatny
  • Kościół otwarty jest codziennie w godzinach 10.00-16.50
  • Muzeum rzeźb (na II i III piętrze) otwarte jest tylko w poniedziałki (10.00-16.50) oraz soboty (10.00-12.30)

Elewacja zachodnia kościoła

Rzeźby świętych

Wnętrze kościoła Orsanmichele

Czterech koronowanych świętych

Z kościoła idziemy na południe Via dei Calzaíuoli, aż do…

Piazza della Signoria

Od XII wieku na placu skupiało się życie Florencji. W czasie politycznych kryzysów zwoływano w tym miejscu tzw. parlamenti, zgromadzenie, które miało decydować o strategii działania miasta. Tu też odbywały się niechlubne „stosy próżności”, podczas których palono książki, obrazy, stroje i inne symbole „zbytku”.

Dziś mieszkańcy przychodzą tu wieczorami, by spotkać się ze znajomymi w jednej z licznych kawiarni, a w miejscu stosów wmurowano w ziemię brązową płytę, tuż przed Fontanną Neptuna (Fontanna di Piazza) z XVI wieku.

Piazza della Signoria

Fontanna Neptuna

Przy Piazza della Signoria zobaczymy dwa ważne zabytki Florencji – Palazzo Veccio i Loggia dei Lanzi.

Palazzo Veccio (Stary Pałac)

To siedziba władz miasta wzniesiona w latach 1298-1314. Jej najbardziej charakterystycznym elementem jest wieża Torre d’Arnolfo, która nadaje budowli charakteru obronnego.

W dawnych wiekach mieszkali tu członkowie signorii, czyli władz miejskich, wyłanianych pośród przedstawicieli gildii rzemieślniczych. Później pałac stał się rezydencją książęcą.

Informacje na temat zwiedzania wnętrza pałacu znajdziecie tutaj.

Torre d’Arnolfo

Znajdująca się po prawej stronie od wejścia do pałacu Loggia dei Lanzi to XIV-wieczna, otwarta galeria rzeźby renesansowej. Zobaczymy tu między innymi Porwanie Sabinek (1583 r.), odlew Perseusza (1554 r.) i Siedem Cnót (XIV w.).

Loggia dei Lanzi

Piazza della Signoria opuszczamy w kierunku wschodnim przez Via dei Gondi, która przechodzi dalej w Borgo dei Greci. Ta z kolei zaprowadzi nas do kolejnego, wielkiego placu i kolejnej, wielkiej świątyni Florencji.

Kościół Santa Croce

Powstały na przełomie XIII i XIV wieku kościół to jedna z najważniejszych, franciszkańskich świątyń we Włoszech. Neogotycka fasada z XIX wieku ozdobiona została (podobnie jak katedra) kolorowym marmurem.

Gotyckie wnętrze ozdobione zostało freskami Giotta, a posadzkę prawie w całości pokryto płytami nagrobnymi. Pochowano tu takie osobistości, jak Michał Anioł, Galileusz, Machiavelli, Dante Alighieri czy Leonardo Bruni.

Aktualne informacje na temat godzin otwarcia i ceny biletów znajdziecie na tej stronie.

Fasada kościoła Santa Croce

Portal wejściowy

Piazza Santa Croce

Z Piazza Santa Croce wyjdźmy przez Via dei Benci (na południowy zachód), którą dotrzemy po kilku minutach na nabrzeże rzeki Arno. Deptak wzdłuż rzeki prowadzi nas nad wodą aż do słynnej galerii sztuki.

Galleria degli Uffizi

została urządzona w pałacu w kształcie litery U, który powstał w XVI wieku jako siedziba państwowych urzędów.

Obecnie jest to najwspanialsza na świecie kolekcja dzieł włoskiego renesansu.

Słynne zbiory galerii prezentują eksponaty z całego świata, od starożytnych, greckich rzeźb, aż po malarstwo weneckie z XVIII wieku. Najbogatsze są jednak wystawy z epoki renesansu.

Rzeźba Leonarda da Vinci na dziedzińcu galerii

Korytarz galerii

Madonna z Dzieciątkiem autorstwa Giotta

Pośród niezliczonych rzeźb i obrazów wypełniających sale i galerie nie sposób nie zwrócić uwagi na zbiór dzieł Botticellego, któremu poświęcona została cała osobna sala.

Zgromadzono tu 15 dzieł wielkiego mistrza renesansu, w tym najsłynniejsze – „Narodziny Wenus” (1485 r.) oraz „Primavera” (1482 r.).

La Primavera, Botticelli

Osobną salę przeznaczono także dla postaci uważanej przez wielu za najważniejszego przedstawiciela epoki odrodzenia – Leonarda da Vinci. W galerii możemy obejrzeć 3 z jego prac – „Zwiastowanie”, „Chrzest Chrystusa” i najciekawszy, nigdy niedokończony obraz w ziemistych barwach – „Pokłon Trzech Króli”.

Pokłon Trzech Króli

Obraz z Palazzo Vecchio

Tribuna – najmniejsza z sal galerii, kunsztownie wykończona

  • Oficjalna strona muzeum (ceny biletów, godziny otwarcia) – tutaj.
  • Protip: aby ominąć kolejki do kas, bilety możecie kupić w Chiesa Orsanmichele (kościół San Michele in Orto).

Z przeszklonych korytarzy galerii Uffizi mamy także widok na wybrzeże rzeki Arno oraz mosty florenckie. Do pierwszego z nich dojdziemy po wyjściu z galerii i podążając dalej wzdłuż koryta rzeki.

Mosty florenckie, na pierwszym planie – Most Złotników

Zabudowania nad Arno

Ponte Vecchio (Stary Most)

znany też pod nazwą Most Złotników jest najstarszym, florenckim mostem łączącym oba brzegi rzeki Arno. Obecną konstrukcję wybudowano w latach 1335-1345 w miejscu, w którym pierwotnie stał most jeszcze z czasów starożytnego Rzymu.

Już w XIII wieku pojawiły się na nim pierwsze sklepy. Z początku były to głównie kramy z rybami, mięsem oraz skórami. W XVI wieku postanowiono je usunąć i stworzyć z mostu miejsce prestiżowe, stąd powstały tu warsztaty złotników i jubilerów.

Pośrodku mostu, wśród licznych sklepików, pozostawiono zdobne arkady z widokiem na rzekę. W tym też miejscu w 1900 r. postawiono pomnik (popiersie) florenckiego rzeźbiarza i złotnika – Celliniego.

Kamienice nad rzeką

Obecnie most ten jest jedynym, który przetrwał czasy II wojny światowej. Codziennie ściąga na swoją brukowaną płytę tłumy turystów oraz amatorów złotej biżuterii, która, wyłożona na wystawach sklepowych, kusi i przyciąga wzrok przechodniów.

Popiersie Celliniego

Korytarz Vasariego (Corridoio Vasariano)

Ponad sklepikami na Ponte Vecchio zauważymy nadbudówkę, która łączy most nie tylko z pobliskim Muzeum Uffizi (dawnym pałacem), ale także z Palazzo Pitti po drugiej stronie rzeki. Całość ma długość ok. 1 km. Korytarz został stworzony w 1565 roku przez Giorgio Vasariego dla Medyceuszy (florenckiego rodu książęcego), aby mogli wygodnie i niepostrzeżenie przemieszczać się między dwoma pałacami.

W XVII wieku zaczęto w korytarzu gromadzić kolekcję autoportretów, która liczy dziś ok. 700 dzieł, w tym autoportrety Rubensa, Rembrandta i Canovy.

Możliwość zwiedzania tylko z przewodnikiem – bilety na wycieczkę można kupić, między innymi, przez Florence Town.

Korytarz widoczny nad sklepami (po lewej stronie)

Spacer wzdłuż korytarza

Po przejściu przez most na drugą stronę rzeki, na koniec dnia skierujmy się w stronę…

Piazzale Michelangelo

Ten popularny wśród turystów plac usytuowany jest na wzgórzu, dzięki czemu jest wspaniałym (darmowym) punktem widokowym na całą Florencję. Wieczorami zbierają się tu tłumy ludzi, by podziwiać zachód słońca nad miastem.

Dzień II
Galleria dell’Accademia

Zdecydowana większość turystów przybywa tu, by zobaczyć konkretne dzieło, najsłynniejszy posąg świata. Chodzi oczywiście o „Dawida” Michała Anioła, uniwersalny symbol sztuki renesansu, dla którego specjalnie zbudowano tę galerię.

Warto zatrzymać się dłuższą chwilę przed „Dawidem”, by na własne oczy ocenić jak genialnie autor dopracował każdy szczegół, jak podkreślił każdą żyłę i każde ścięgno muskularnej postaci. W holu, wokół rzeźby często spotyka się studentów pobliskiej akademii sztuk pięknych, którzy starają się go namalować lub naszkicować.

Galleria dell’Accademia

Dawid w całej okazałości

Wystawa rzeźb

Poza Dawidem w galerii zobaczymy także inne dzieła Michała Anioła, w tym posągi Święty Mateusz (1504-1508) oraz Jeńcy (1521-1530), a także przebogaty zbiór rzeźb z różnych epok. Wśród najważniejszych obrazów umieszczonych w „Accademii” zobaczymy Madonna del Mare Botticellego oraz Drzewo życia Pacina di Bonaguida z 1310 roku.

Aktualne godziny otwarcia galerii, ceny biletów oraz możliwość zakupu on-line znajdziecie na oficjalnej stronie.

Więcej rzeźb

I jeszcze więcej

Posąg nagrobny Zofii Zamojskiej zmarłej w 1837 roku, autorstwa Lorenzo Bartoliniego

Drzewo życia Pacina di Bonaguida (1310)

Z galerii ruszmy na południe Via Ricasoli, po czym skręcamy w Via de’Gori, która zaprowadzi nas do kościoła…

Basillica di San Lorenzo

W miejscu IV-wiecznej chrześcijańskiej świątyni w 1425 roku zaczęto wznosić obecną budowlę. Za jej konstrukcję odpowiedzialny był sam Brunelleschi i, choć nigdy nie została ukończona, uważana jest za czysty przykład bazyliki renesansowej. Stała się kościołem parafialnym Medyceuszy i miejscem, które wybrali na swoje mauzoleum.

Wnętrze podzielono kolumnami korynckimi na trzy nawy. Nad bryłą dominuje kopuła ośmiobocznej, książęcej kaplicy Medyceuszy. Fasada pozostała surowa, niedokończona, bez otworów okiennych.

  • Godziny otwarcia: od poniedziałku do soboty 10.00-17.00;
  • Cena biletu: 7 €

Bazylika San Lorenzo

Kamienica przy bazylice

Z okolic bazyliki przechodzimy przez Via dell’Ariento około 100 metrów, by znaleźć się u wejścia do…

Mercato Centrale

W hali wzniesionej w 1876 roku znajduje się obecnie główny bazar Florencji, na którym można kupić świeże warzywa, owoce, mięso, owoce morza, pieczywo oraz lokalny alkohol.

Gdy wejdziemy po schodach na pierwsze piętro trafimy do części przeznaczonej na restauracje i kawiarnie (i to całkiem niedrogie).

  • Godziny otwarcia bazaru: od poniedziałku do piątku 7.00-14.00; w soboty 7.00-17.00
  • Godziny otwarcia części restauracyjnej: codziennie 10.00-24.00

Mercato Centrale

Na bazarze

Z głównego bazaru udajmy się na południowy zachód, wzdłuż Via Sant’Antonino, która biegnie do Piazza dell’Unità italiana, w pobliże kolejnej ważnej świątyni florenckiej…

Santa Maria Novella

Efektowna fasada, w znanym już nam stylu, z biało-zielonego marmuru, to część reprezentacyjna jednego z najpiękniejszych, florenckich kościołów. Wznoszono go od XIII do XV wieku, wraz z kompleksem klasztornym oraz krużgankami.

Wewnątrz warto zajrzeć do licznych kaplic udekorowanych freskami. Wśród nich są: kaplica Filippa Strozziego, kaplica Tornabuonich, a także wspaniała kaplica hiszpańska. W gotyckich murach zgromadzono także liczne dzieła sztuki z XIV-XVI wieku – freski, obrazy, rzeźby oraz pomniki nagrobne.

Aktualne godziny otwarcia oraz ceny biletów znajdziecie tutaj.

Fasada Santa Maria Novella

Z bazyliki udajemy się na południe, wzdłuż Via delle Belle Donne, którą podążamy około 70 metrów, po czym skręcamy w lewo, w Via del Trebbio. Dalej skręcamy w prawo, w kierunku Piazza degli Antinor, przy którym możemy zwiedzić kościół Chiesa di Santi Michele e Gaetano. Plac przechodzi dalej, na południe, w Via de’Tornabuoni, pełną renesansowych pałaców.

Chiesa di Santi Michele e Gaetano

Nazwa ulicy pochodzi od wygasłego w XVII wieku, patrycjuszowskiego rodu. Dziś znana jest jako „salon Florencji” – snobistyczny pasaż handlowy, na którym znajdziemy butiki najświetniejszych, włoskich domów mody.

Palazzo Strozzi

Przy dzisiejszej Via de’Tornabuoni w XV wieku bogaty kupiec, Filippo Strozzi, kazał wznieść dla siebie rezydencję. Dziś pałac jest miejscem wystaw oraz imprez artystycznych, a na jego dziedzińcu otwarto popularną kawiarnię.

Kapliczka przy Via de’Tornabuoni

Dziedziniec Palazzo Strozzi

Pasażem dochodzimy do Piazza Santa Trinita, przy którym znajduje się gotycka świątynia Basilica di Santa Trinita.

Fasada bazyliki Świętej Trójcy

Dalej na południe Via de’Tornabuoni prowadzi nas do drugiego z florenckich mostów…

Most Trójcy Świętej (Ponte Santa Trinità)

Pierwszy, drewniany most powstał w tym miejscu w 1252 roku. W latach 1567-1569 powstała jego kamienna konstrukcja, autorstwa Bartolomeo Ammanatiego, ozdobiona następnie rzeźbami czterech pór roku. Most nie przetrwał jednak ofensywy niemieckiej w 1944 roku. Po wojnie został odbudowany według oryginalnych projektów z XVI wieku.

Przechodząc na drugą stronę mostu dostajemy się do części miasta, zwanej…

Oltrarno

Dzielnica skupia obszary położone na południowym brzegu rzeki Arno. Jej sercem jest ruchliwa ulica Borgo San Jacopo, pełna knajpek i warsztatów rzemieślniczych, ozdobiona dwiema, XII-wiecznymi wieżami: Torre dei Marsili i Torre de’Belfredelli. W przeciwieństwie do północnej części miasta nie zobaczymy tu wielu galerii, ale nadal można liczyć na zabytkowe świątynie, w tym Basilica di Santo Spirito, Chiesa di Santa Maria del Carmine oraz Chiesa di San Frediano in Cestello.

Ogólnie tę część miasta najlepiej zwiedzać bez konkretnego planu, klucząc pomiędzy kamienicami, obserwując życie w spokojnej dzielnicy, szukając ciekawych detali oraz wdychając zapachy świeżo pieczonej pizzy.

Chiesa di San Frediano in Cestello

Spacer po Oltrarno

Jedną z najpopularniejszych atrakcji jest tu…

Palazzo Pitti

Budowę pałacu rozpoczęto w XV wieku na zlecenie florenckiego bankiera nazwiskiem Luca Pitti. Podobno jego konstrukcję zaprojektował sam Filippo Brunelleschi. W XVI wieku budynek wykupili Medyceusze i przeznaczyli na swoją oficjalną rezydencję.

Obecnie jest to największy kompleks muzealny we Florencji.

Aktualne informacje na temat godzin otwarcia i cen biletów znajdziecie na tej stronie.

Florencja to jednak nie tylko monumentalne zabytki, muzea pękające w szwach od obrazów i rzeźb, czy spektakularne widoki. Florencja to także (a może i przede wszystkim) wąskie, zacienione uliczki wyłożone brukiem, skrywające ciekawe detale architektoniczne, małe kapliczki oraz obrazy świętych zawieszone na skrzyżowaniu. Tutaj prawie każdy zaułek pachnie historią, a mury pozornie nieważnych kamienic to przedwieczni obserwatorzy życia miejskiego.

Kapliczka na ścianie kamienicy

A co to…

Obraz Madonny

Z tego też powodu Florencję koniecznie trzeba zwiedzać pieszo, gdyż co chwila naszą uwagę zwracają kolejne rzeźby świętych, pyski rzygaczy, czy tajemnicze wejścia do ukrytych atrakcji.

Jedną z nich jest niewątpliwie…

Museo Casa di Dante

Niewielu ludzi wie, że jeden z najznamienitszych włoskich poetów urodził się w 1265 roku w nędznym domku przy wąskiej uliczce w starej części Florencji. By zobaczyć na własne oczy, w jakich warunkach mieszkał Dante Alighieri, możemy odwiedzić Museo Casa di Dante, choć nie jest do końca pewne, czy faktycznie wychowywał się akurat w tym budynku. Poza poznaniem sposobu życia w średniowiecznej Florencji obejrzymy też wystawę tematyczną o „Boskiej komedii”.

Aktualne informacje dotyczące zwiedzania znajdziecie tutaj.

Dom Dantego

Nocne zwiedzanie

Nawet jeśli zeszliście już całą Florencję wzdłuż i wszerz, poświęćcie wieczór (lub noc) na wieczorny spacer po mieście. Jego najważniejsze atrakcje nabierają nowego charakteru, podświetlone blaskiem lamp, w otoczeniu całkowitej ciemności.

Most Złotników

Katedra nocą

San Lorenzo

Gdzie zjeść we Florencji?

  • L’antica pizzeria da Michele Firenze (Piazza del Mercato Centrale 22R)

Smaczna pizza na cieniutkim cieście. Idealna w swej prostocie. Do tego nie mieści się na talerzu. Wybór pizz może niezbyt szeroki, ale uwierzcie nam, że więcej Wam do szczęścia nie trzeba. W lokalu sporo tutejszych gości, co także pozytywnie świadczy o jakości jedzenia. Ceny również bardzo przystępne (7-8 euro za dużą pizzę).

  • Trattoria Sabatino (Via Pisana 2R)

Miejscówka poza ścisłym turystycznym centrum, ale jeśli chcecie zjeść jak u babci i poczuć prawdziwy klimat włoskiej, domowej kuchni, to musicie tu zajrzeć. Na stołach ceraty, gwarno od dyskusji prowadzonych przez Włochów (turystów możecie tu nie spotkać), a w menu głównie makarony. Polecamy! Ceny również zachęcające (4-5 euro za porcję).

  • Gustapizza (Via Maggio 46)

Lokal bardzo prosty, ledwie kilka stolików w środku, menu skromne, ale niech Was to nie zmyli. Pizza z pieca opalanego drewnem gotowa w ok. 10 minut. Idealna na kolację po całym dniu zwiedzania, tym bardziej, że również niedroga (od 5 do 8 euro).

Widok z okolicy galerii na Dzwonnicę

Jak dostać się z Polski do Florencji?

Nie doczekaliśmy się jeszcze na bezpośrednie niskobudżetowe połączenie lotnicze między Polską a Florencją, dlatego posiłkować się musimy lotami na okoliczne lotniska, np. do Bolonii lub Pizy, a stamtąd do Florencji dostać się pociągiem lub autobusem.

Linia lotnicza Wizz Air zabierze Was do Bolonii z Warszawy-Okęcia dwa razy w tygodniu. Jeśli należycie do Wizz Discount Clubu, to bilet w jedną stronę kupicie już za kilkadziesiąt złotych.

Z kolei Ryanair lata do Bolonii z Warszawy-Modlina, Wrocławia, Krakowa i Katowic. Loty odbywają się 2-3 razy w tygodniu (zależy od lotniska i terminu). Ceny biletów rozpoczynają się już od 39 zł.

Z lotniska w Bolonii do Florencji bezpośrednio dostaniecie się autokarem (koszt przy zakupie biletu online: 20 € w jedną stronę). Szczegółowy rozkład znajdziecie tutaj.

Między tymi miastami kursuje też pociąg regionalny, bilet kosztuje niecałe 10 euro. Bezpośrednie pociągi kursują jednak rzadko. Jest za to o wiele więcej połączeń z przesiadką w Prato. Cena biletu jest taka sama i można je kupić nawet na ostatnią chwilę.

Do Pizy najtaniej polecicie linią Ryanair – z Gdańska, Krakowa i Warszawy-Modlina. Średnie ceny za bilet w dwie strony oscylują w granicach 150-180 zł, ale zdarzają się promocyjne terminy, kiedy za wycieczkę zapłacimy mniej niż 100 zł. Częstotliwość lotów uzależniona jest od pory roku – może się zdarzyć, że na okres zimowy połączenie zostanie zawieszone.

Jeśli chodzi o transfer do Florencji, to podróż pociągiem (z dworca Piza Centrale) trwa między 50 a 80 minut (w zależności od ilości przystanków) i kosztuje 8,70 €. Bezpośrednio z lotniska w Pizie do Florencji dostać się można również autokarem, jednak za godzinną przeprawę zapłacimy w tym przypadku 14 € (więcej informacji tutaj).